دوشنبه , ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۷
خانه » سفرنامه های خارجی » اندونزی » اندونزی(بالی) -۲۰۰۹

اندونزی(بالی) -۲۰۰۹

حوالی نیمه شب و فرودی آرام در فرودگاه دنپاسار…

میهمان یک زوج هندو مذهب بودیم با دو فرزند: تدی ۹ ساله و رندی ۵ ساله که اتاق خوابشان را به رسم مهمان نوازی در اختیار ما نهادند.

پیشاپیش از ساری (میزبان مان) برای پرواز دیر وقتمان عذر خواهی کرده بودیم و پاسخ شنیدیم که مشکلی نیست و منتظرمان می مانند و تذکر دادند برای رسیدن به شهر فقط از تاکسی های Blue Bird استفاده کنیم. این شرکت در تاکسیرانی اندونزی بسیار خوشنام است و از تاکسی متر برای محاسبه قیمت استفاده می کند. وقتی رسیدیم، زن و شوهر خواب آلود، نشستند و برای ۳ روز اقامت در بالی یک برنامه فوق العاده ریختند. قاطعانه می گویم به لطف ساری درک من از بسیاری گردشگران که ۲ هفته در این جزیره می مانند، بیشتر است. ابتدا یک لیست از علایقمان نوشتند و یک خروار سوال در مورد جاذبه های بالی پرسیدند تا فقط جاهایی که حس خوبی بهمان می دهد را بدون اتلاف وقت ببینیم. سوال بعدی در مورد گواهینامه بین المللی بود که هیچ کدام نداشتیم. گفتند بهترین راه برای گشتن بالی داشتن وسیله نقلیه شخصی است و پرسیدند اهل موتورسواری هستیم یا خیر. با پاسخ منفی ما به این نتیجه رسیدند که برایمان ماشین و راننده کرایه کنند. با شنیدن حرفهایشان کمی گیج شدیم. ماشین با راننده؟ یک درصد هم به ذهنمان خطور نمی کرد هزینه پایینی داشته باشد. پرسیدیم و دانستیم ۷۲ ساعت کرایه ماشین و ۲۴ ساعت در اختیار داشتن راننده (۸ ساعت در روز) چیزی حدود ۷۵۰۰۰ تومان در می آمد. فوق العاده بود و این مزیت را داشت که دیگر نگران پیدا کردن آدرس یا برنامه ریزی زمانی نباشیم چون ساری تمام جزئیات برنامه روزانه را با راننده هماهنگ می کرد. چنین شد که فردا صبح راس ساعت ۸ راننده و ماشین دم در منتظرمان بودند.

به دفتر خاطراتم رجوع کردم تا ببینم بعد از اولین گشت در بالی چه احساسی داشته ام؛

چنین نگاشته ام: به جرات می گویم امروز قشنگ ترین روز سفر بود…

برای رسیدن به اولین مقصد، از کوتا حدود ۴۵ کیلومتر راندیم تا به معبد افسانه ای بالی برسیم. Tanah Lot یک معبد مقدس نزدیک ساحل با تعداد بسیار زیادی توریست و بازار صنایع دستی که مجسمه های متنوع و سمبولیک بالی را می فروشند.

با اینکه حدود ۹۰ درصد جمعیت اندونزی مسلمانند، بیش از ۸۰ درصد اهالی بالی، هندو مذهب هستند. به دلیل تفاوت های بسیار، مردم اندونزی بالی را بیشتر یک ناحیه مستقل می دانند تا قسمتی از اندونزی.

بالی به جزیره خدایان معروف است. کم کم چشمانتان به دیدن مجسمه های فراوان خداهای این سرزمین عادت می کند.

دور نمای معبد تانا لات؛ باید به آب زد تا به ورودی معبد رسید. به عنوان اولین مقصد انتخاب خوبی نبود؛ هنوز اشتیاقی به کشف آیین هندو نداشتیم و وسوسه نشدیم تا زانو در آب فرو برویم…

معبد پورا بالونگ نیز در همان محدوده قرار گرفته و ظاهر مسحور کننده ای دارد…

بازدید از محوطه تانا لات (که یکی از زیباترین مناظر غروب بالی را نیز داراست)، تماشای مناظر طبیعی خارق العاده و بازار متفاوت صنایع دستی که با ازدحام گردشگران جای سوزن انداختن نداشت، فرصتی بود تا اندکی از تفاوت های جزیره را درک کرده و بخواهیم طبیعت و فرهنگ جزیره را عمیق تر بکاویم… بعد از یک ساعت راننده خوش اخلاق مان را در پارکینگ پیدا کردیم و سوار شدیم. روی کاغذ نگاه کردم تا مقصد بعدی را پیدا کنم: Bedugul

بدوگل در نزدیکی اوبود واقع شده… اوبود به جهت تعداد پرشمار جاذبه های توریستی از مناطق پر رفت و آمد جزیره تلقی می شود. بازارچه صنایع دستی و محله هنرمندان یا جنگل میمونهای مقدس… شالیزارهای پلکانی برنج یا معبد بدوگل تنها بخشی از دیدنیهای این منطقه به شمار می روند.

در طول مسیر، اولین چیزی که توجه ام را جلب کرد، شالیزارهای تمام نشدنی برنج بود. نکته جالب، همسایگی شالیزارهایی ست که از نظر زمان برداشت هیچ تناسبی با هم ندارند و این هدیه آب و هوای استوایی است تا زمانی که یک همسایه برنج می کارد، دیگری شالیزار سبزش را به تماشا بنشیند و آن یکی محصولش را برداشت کند و این چرخه پایان ناپذیر تکرار می شود و در وجود گردشگری چون من، دیدن یک معجزه را تداعی می کند… (درختان میوه هم همین چرخه را طی می کنند.)

زمانی که دکمه شاتر را می چکاندم تا کمی طراوت شالیزار سوغات بیاورم، خاک هم گوشه ای از دل مرا به یادگار گرفت… به دیدن رقص خوشه ها با نسیم میهمانم کرد و تپش قلبم را، شادمانی ام را، ستایشم را به خاطر سپرد.

از چند دقیقه قبل باران گرفته بود و بازدید از شالیزارهای پلکانی ناممکن شد. رسیدیم بدوگل: به دریاچه زیبای بِراتان و معبد خیره کننده اش که به نوعی سمبل بالی به شمار می رود… دریاچه براتان مشهورترین دریاچه بالی ست و نمای خیره کننده ای از کوه های دوردست و معبد روی دریاچه فراهم می کند و امکانات بسیاری برای ورزشهای آبی فراهم نموده است.

اکثر قریب به اتفاق مجسمه ها و خدایان هندو با پارچه پوشیده شده اند… حیا در تمام ادیان تعریف شده و در مکانهای مقدس بسیار ملموس تر است.

معبد اولون دانو

نمای دیگر معبد

بر بلندای دریاچه مه به پیامبری آمده بود؛ خرق عادت می کرد و به خدا فرا می خواند…

باران شدت گرفت و بازدید از جنگل میمونهای مقدس به روز دیگری موکول شد. به سمت ساحل کوتا رهسپار شدیم. معروف ترین ساحل بالی ست و اطرافش را فروشگاه برند های مشهور، رستورانها و هتل ها فرا گرفته اند.

کوتا سرزنده ترین و با روح ترین ساحلی ست که در تصور بگنجد… نمونه ی کوچک حیرت آوری از کره خاکی ست. یک ساحل شادِ شلوغ که وقتی به گردشگرانش بنگری، از صورتی که به صورت دیگر نظر کنی، پرچم کشورها عوض می شود. سرگیجه ی شیرینی می دهد تشخیص این همه تفاوت. احساس فوق العاده ای است بودن در میان آن جمعیت و تماشای شور و شوقشان… بالی یکی از نزدیک ترین مقاصد توریستی به استرالیاست و بخش عمده ای از گردشگران بالی با پروازهای ارزان از آنجا می آیند؛ با این وجود کشوری نیست که بخواهید نماینده اش را بیابید و در چرخش چشم یا گوش دادن به قیل و قال جمعیت پیدایش نکنید. دیدن گردشگران چه حمام آفتاب گرفته باشند چه در حال مطالعه… چه در حال شنا یا در حال استراحت؛ موجی از زندگی را به سوی نگاه کنجکاو شما پرتاب می کند.

اگر از غروب خورشید چشم پوشی کنیم، مطبوع ترین منظره ساحل کوتا، تماشا کردن گردشگرانی ست که برای موج سواری آمده اند. همانها که موقع رسیدن به فرودگاه بالی یا ترک آن، با تخته های موج سواریشان حس کنجکاوی را به جان آدم می اندازند.

کم کم غروب از راه می رسید و این برای ما اولین تصویر غروبِ اقیانوس بود… دلم جر می زند تا احساسم را به واژه دربیاورم و نمی توانم…

در دوردست ها، انگار، کسی پیدا بود… در تعقیب خورشید، قلم به دست گرفته بود و هنرمندانه، رنگ های ناب بر بوم می پاشید و چَشم می نواخت و دل می ربود و مجنونها از پی می گذاشت و می گذشت…

صبح فردا را با دیدن رقص باستانی بالی آغاز کردیم. در آیین هندو، رقص جایگاه والایی دارد چرا که هنری مقدس شمرده می شود که از خدا به انسان رسیده است. در ورودی سالن، دختری با لباس سنتی ایستاده و با لبخندی دلنشین خوش آمد می گوید. تا زمان شروع نمایش گروه موسیقی که همه یکسره بنفش پوشیده اند، با آوای شاد سازهای بالیایی شما را سرگرم می کنند. رقص سنتی بالی، در هفت مرحله اجرا می شود. بخش ابتدا و انتهایی آن با ورود و خروج یک حیوان سمبولیک همراه است و مهمترین بخش آن که شامل رقص دو دختر هندوست، تکیه بر حرکات چشم و مخصوصا دست رقصنده ها دارد.

باغ معبد گوا گاجا – تعدادی سنگ بزرگ در باغ وجود دارد که از قدمت بسیاری برخوردارند. این معبد تعمدا در فضای میان دو رود ساخته شده و اهالی معتقدند فضایش انرژی جادویی دارد.

حوضچه شستشو

غار فیل بازمانده از قرن ۱۱

فضای کوچک داخل غار

سنگهای چیده شده در این قسمت نشان از قدمت بسیار زیاد معبد دارند. این فرضیه مطرح است که در گذشته معبد متعلق به مانک های بودایی بوده است.

یکی از مجسمه های معبد

مقصد بعدی معبد تیرتا بود. این معبد برای چشمه آب مقدسش مشهور است. سمت چپ معبد، یک ویلای مدرن وجود دارد که برای بازدید سوکارنو، اولین رئیس جمهور اندونزی ساخته شده و در حال حاضر برای اقامت افراد مهم به کار می رود. روز بازدید ما، یک آیین ویژه هندو برگزار می شد.

اولین تصویر از نیایش مردم در معبد تیرتا…

برای ورود به معبد نه تنها داشتن حجاب برای بدن الزامیست که باید کمربندی هم به کمر ببندید تا اجازه ورود بیابید.

حوضچه آب مقدس – هندوها ابتدا بدنشان را در آب می شستند تا آلودگیها را از روح و جسمشان دور کنند، سپس بیشترشان لباس سپید رنگ می پوشیدند و هدایایشان را پیشکش خدایان می کردند و ساعتی به دعا می نشستند.

هندوی جوان غرق در فکر بود.

یکی از میزهای بی شمار پیشکشی که بسیار زیبا تزئین شده بود. برای احترام به فضای معنوی و نیایش مردم نزدیک تر نرفتیم.

این حوضچه با وجود گیاهان بسیارش، شفافِ شفاف بود.

ماهیها انگار انرژی موجود در فضای مقدس دور و برشان را درک کرده بودند. رفتار و حرکاتشان بسیار دیدنی بود و تماشایشان ساعتی ما را به خود مشغول کرد.

دهان باز آن یکی را نگاه کنید. وقتی این عکس را می گرفتم، رضا داشت برایشان غذا می ریخت…

در خروجی معبد، از میان بازار صنایع دستی می گذرد. محبوب ترین سوغاتی های بالی ماسک های چوبی و زیورآلات دست ساز جزیره اند. برای خرید سوغات، معبد تیرتا هم به اندازه اوبود مناسب است مشروط بر آن که قیمت های پیشنهادی فروشندگان را تقسیم به ۵ کنید. اگر اهل چانه زدن نیستید، بهتر است در این مکان از خرید صرف نظر کنید.

از معبد تیرتا، رفتیم به جنگل میمون های مقدس… درون جنگل نوعی از میمون های کمیاب زندگی می کنند و چند معبد هم داخل جنگل قرار دارد. میمونهای شاد در حال شیطنت بسیار تماشایی اند.

نمی دانم شما چه احساسی دارید اما، برای من که از میان حیوانات میمون ها را خیلی خاص دوست دارم، فضای دوست داشتنی بود. از چشمان بعضی هاشان شیطنت می بارد و می آیند و آرامش گروهی بقیه را به هم می ریزند و جنگی به راه می اندازند که بیا و ببین!

بدون شرح!

برای غذا دادن به میمونها اجازه دارید موز همراه بیاورید یا همانجا (البته بسیار گران تر از بازار) موز تهیه کنید. میمونها هم به تلافی چنین محبتی هجوم آورده، از سر و کله گردشگران بالا رفته و اداهای با مزه در می آورند.

روی تابلوی راهنما چند توصیه مهم نوشته اند که نادیده گرفتنشان گاهی باعث آزار گردشگران می شود. تماس با میمونها یا مسخره کردنشان باعث ایجاد واکنش منفی می شود. هر گونه تلاش برای پنهان کردن مواد خوراکی در جیب یا کیف همراه، حمله میمونها را به همراه دارد. به شدت گرسنه بودم و با خواندن این اطلاعات دنبال یک جای خلوت می گشتم تا کمی فندق از کیف دربیاورم.

به یک پیاده رو خلوت رسیدیم و من تصمیمم را عملی کردم اما هنوز آخرین دانه ی فندق در دستم بود که نمی دانم یکی شان از کجا پیدا شد و به سرعت برق فاصله بین کفشها تا کمرم را طی کرد و مچ دستم را گرفت. مجبور شدم فندق را به فاصله دوری پرت کنم تا دست از سرم بردارد…

هر چه بقیه در جوش و خروش بودند، این یکی تنبل و بی عار افتاده بود و چیزی باعث واکنشش نمیشد!

کارگران داشتند روی سنگ های دیوار معبد حکاکی می کردند…

 

بازدید از جنگل که به انتها رسید، رفتیم بازار اوبود… بازار شلوغی ست؛ پر از فروشگاه های صنایع دستی و البته مملو از تابلوهای نقاشی. گرسنگی اجازه نداد زمان زیادی در اوبود بمانیم. همین که به چند فروشگاه سرک کشیدیم و فضای آنجا را درک کردیم رفتیم برای خوردن ناهار. از رستوران که بیرون آمدیم جمعیت زیادی را دیدیم که مانند مردمی که صبح برای زیارت به تیرتا آمده بودند لباس سپید به تن داشتند و با همراهی آهنگی خاص به سمت اقیانوس در حرکت بودند. عکس ها را که به ساری نشان دادم و داستان را پرسیدم، خیلی مختصر جواب داد برای جشن فردا هندوها می روند تا در اقیانوس بدنهایشان را بشویند و پاکیزه شوند.

نمی دانم چرا در مورد این جشن، آن موقع بیشتر کنجکاوی نکردم… چند روز پیش که عکس را برایش فرستادم و توضیحات بیشتر خواستم، ساری جوابی داد که با اطلاعات من در مورد آیین هندو همخوانی ندارد. گمان می کنم اشتباه کرده! هندوها جشن های فراوانی دارند و ساری برایم نوشته که مراسم مربوط به روز قبل از روز سکوت است. روز سکوت اما، روزی در ماه مارس و نزدیک سال نو شمسی است درحالی که ما در نیمه ی اول دسامبر در بالی حضور داشتیم. با این وجود بد نیست در مورد روز نایپی بدانید:

روز سکوت یا جشن نایپی، روز قبل از سال نو ساکا ست. روز قبل از جشن، هندوها تن خود را در آب می شویند و مراقبه می کنند و برای جشن آماده می شوند. از ساعت ۶ صبح نایپی تا فردا صبح ساعت ۶، هندو ها ساکن می شوند. چراغهای خاموش یا کم نور، تلویزیون های خاموش یا بسیار کم صدا، خیابانهای بدون عابر و تنها حضور نیروهای امنیتی سنتی برای اطمینان از اجرای قوانین…

هندو ها در روز سکوت، کار نمی کنند، مسافرت نمی روند، تعدادی روزه می گیرند و بعضی ها روزه ی سکوت… یک روز کامل برای مراقبه و خویشتن داری… اگرچه این جشن متعلق به هندوان می باشد اما در تقویم اندونزی تعطیل است و در بالی همه مردم آن را به رسمیت می شناسند. گردشگران هم توجیه می شوند تا از اتاقهای هتل بیرون نیایند… فرودگاه بالی هم در این روز جز در موارد فرود اضطراری برای نجات جان مسافر یا زایمانی غیر منتظره بسته خواهد بود…

ساری تماس گرفت تا برای شام به رستورانشان دعوتمان کند. تا وقت قرار ۲ ساعتی فرصت داشتیم و انتخاب مقصد بعد را به عهده راننده گذاشتیم. گفت می بردمان ساحل تانا لات تا غروب خورشید را ببینیم. در مسیر با دیدن این ساختمان زیبا توقف کردیم.

راننده با انگلیسی دست و پا شکسته اش نتوانست بگوید اینجا کجاست. درهای مجموعه هم بسته بود و کنجکاوی را گذاشتیم برای بعد.

شب ساری توضیح داد که موزه ملی بالی است و در حال تعمیر.

موز سرخ شده را که فراموش نکرده اید؟ این آقا دارد موز سرخ می کند. یک نوع موز سبز مخصوص را برش های عرضی می دهند و در مایعی که از شیر(یا آب) و آرد تهیه شده می غلطانند و در روغن داغ می اندازند.

رسیدیم به ساحل تانا لات؛ ساحل اختصاصی چند هتل معروف است و ۱۸۰ درجه با ساحل کوتا تفاوت دارد. خلوت و ساکت. هوا ابری بود و دیدن غروب قسمتمان نشد در عوض نیم ساعتی سرگرم تماشای بازی سگها شدیم. سگ های ۲ نفر از مسافران هتل با هم بازی می کردند که سگ سومی از راه رسید و دنبالشان راه افتاد. نه آن دو به این یکی ذره ای محل گذاشتند، نه این یکی از رو می رفت! نیم ساعت داستان کمدی تماشا کردیم و برگشتیم.

 محله های مختلف بالی به لحاظ فرم و اشکال ساختمان، بسیار متفاوتند. در عرض چند دقیقه رانندگی از کوچه هایی که به کوچه های روستایی می مانند و مزرعه های کوچک را در خود جای داده اند به خیابانهای شیک و مدرن رسیدیم و به رستوران همسر ساری که POATON نام دارد. ساری می گوید سفارت کشورهای دیگر در همین خیابان واقع گردیده اند. موزیک زنده برقرار و جو بالیایی دلپذیری حاکم بود.

در تصویر بالا، ساری و همسرش را می بینید. پشت سر آنها دوست جوان ساری نشسته که به یک خارجی شوهر کرده و مقیم فرانسه شده…

ما گرسنه نبودیم و فقط چای سرد لیمو سفارش دادیم. این غذای دریایی خوش آب و رنگ شام ساری بود که روی سینی حصیری و برگ درخت موز سرو شد.

صبح فردا قبل از اینکه راننده بیاید کوله ها را بستیم تا همراه مان ببریم. پرواز کوالالامپور حدود ساعت ۶ صبح فردا بود و برای آنکه مزاحمتی برای صاحب خانه به وجود نیاوریم، تصمیم گرفتیم شب آخر را در فرودگاه بمانیم.

این تصویر حیاط خانه ی ساری است. پشت ستون پنجره اتاق خواب بچه هاست که اقامتگاه ما بود اما نکته ی عکس، پشت تنه درخت انبه است. تمام هندو ها یک معبد کوچک دم در خانه دارند که مجسمه خدایان یا نذوراتشان را درون آن قرار می دهند.

لباس عروسی به سبک هندو

تدی و رندی

سینی پیشکشی برای خدایان (بیشتر برای ویسنو – خدای آب و زندگی)

خانواده ساری با احتساب خدمتکاری که با آنها زندگی می کند ۵ نفرند و این سینی غذا هر روز صبح به عنوان سمبل سپاسگزاری برای خدایان سرو می شود. قبل از اینکه در مورد آیین هندو صحبت کنم باید خاطره ای از همان دختر خدمتکار برایتان بگویم. نامش یادم نمانده اما کم سن و سال و مهربان بود. از جاوه برای کار به بالی آمده بود و سواد درست و حسابی نداشت. همان روز صبح وقتی سینی غذا را آماده می کرد چیزی گفت که ساری به خنده افتاد. نگاه کنجکاو مرا که دید برایم تعریف کرد دخترک چه گفته؛ پرسیده بود: من چند روز نشستم و سینی غذا را نگاه کردم. خدا نیامد و هیچ نخورد! چرا هر روز این کار بی ثمر را تکرار کنیم؟ ساری در پاسخ به او گفته بود: معلوم است که مجسمه غذا نمی خورد! این یک حرکت نمادین است برای ستایش خدا و تشکر از تمام نعماتی که به زندگی ما بخشیده…

 آیین هندوی بالی با هندوی هندوستان کمی متفاوت است. خدایشان Ida Sang Hyang Widhi Wasa نام دارد که به اختصار Hyang Widhi  نامیده می شود. هیانگ ویدهی دستیاران زیادی دارد که مسئولیت های مختلفی را به عهده دارند. از جمله آنها می توان به ۳ خدای مشهور اشاره کرد؛ دیوا برهما، دیوا ویسنو و دیوا شیوا.

برهما، مظهر آفرینش است. ویسنو یا ویشنو همان خدای آب که نگهداری از کائنات و موجودات بر عهده اوست. شیوا، مسئول از بین بردن موجودات است وقتی دیگر در این جهان مفید نباشند…

با این وجود، هندوان، یکتا پرستند. در کتاب مقدسشان این جمله آمده:

“بر هر ثابت و جنبنده و نیز بر هر آنچه راه می رود و بر هر آنچه می پرد و بر تمام این آفرینش رنگارنگ، تنها یک خدا فرمانروایی می کند.”

راننده که آمد، با ساری و خانواده اش خداحافظی کرده و آخرین روز سفر بالی را آغاز کردیم. رفتیم یک مرکز خرید محلی به نام پاسار سوکاواتی. اینجا هم مشروط بر چانه زدن محل خوبی است برای خرید سوغاتی.

شغل این پسر، رنگ زدن نقاب های کوچک چوبی است.

این نقاب ها، یادگاری های بالی هستند و روی دیوار اتاق نشیمن ما جا خوش کرده اند.

به طور میانگین هر کدام را حدود ۲۰۰۰ تومان خریدیم.

زیور آلات دست ساز هم در بالی قیمت بسیار مناسبی دارد. فکر می کنم هر دستبند یا گردنبند حدود ۵۰۰ تومان در می آمد در حالی که همان ها (و نه به آن زیبایی) در بازار تهران آن موقع هر کدام حداقل ۵۰۰۰ تومان قیمت داشت.

آخرین مقصد قبل از بازگشت به ساحل کوتا، گارودا ویسنو بود. یک معبد بزرگ و بسیار مقدس که نیم تنه سنگی عظیمی از ویسنو را در خود جای داده است.

سر ویسنو از دوردست پیدا بود.

در تابلویی که برای معرفی ویسنو آنجا گذارده اند چنین نوشته:

“مجسمه ویسنو، تصویری از خداوند متعال است در حفظ و مراقبت از زندگی و وجود؛ خدای ویسنو، صاحب قدرت ابدی ست و خدای آب که منبع باروری و رساندن ثروت و زندگی به جهان است.”

مناظر خیره کننده و سکوت حاکم بر فضا تاثیرگذار بود.

کوه را تراشیده اند تا چنین فضایی برای عبادت به وجود آورند…

از دور بسیار پر ابهت بود و سنگی به نظر می رسید.

اما پرنده غول پیکر از جنس فلز بود. گارودا نام دارد و از پرنده های اساطیری آیین هندو و بودا به شمار می رود.

این دختر زیبا، روحانی هندوان است… برای زائران دعا می خواند.

نزدیک ظهر بود که به شهر برگشتیم و کنار ساحل کوتا پیاده شدیم.

کفشهایمان را در آوردیم و ساعتی روی ماسه ها قدم زدیم… خوب که خسته شدیم برای ۲ ساعت صندلی کرایه کردیم و چشم و گوشمان را میهمان زیبایی های اقیانوس کردیم… کم کم هنگام خداحافظی با یک شهر رویایی می رسید و مگر می شد ساده دل کند و رفت؟!

غروب بود که راننده آمد و ما را به فرودگاه برد. حدود ساعت ۲ کارمندان فرودگاه آمدند و سالن را تخلیه کردند. خوشبختانه یک شعبه ۲۴ ساعته از فروشگاه مک دونالد کنار سالن اصلی بود و انگار به توقف شبانه مسافران عادت داشت… روی صندلی های ناراحت کمی چرت زدیم تا ساعت ۴ درهای فرودگاه را گشودند و ما راهی شدیم.

 

نویسنده: فرشته

درج تبلیغات در سایت

یک نظر

  1. با سلام و تشکر بابت به اشتراک گذاشتن خاطراتتون
    یه سوال دارم: برای موتورسواری در بالی حتما باید گواهینامه موتور داشت یا اینکه میشه بدون گواهینامه موتور کرایه و استفاده کرد؟ و اینکه شنیدم ترافیک بالی بسیار سنگین هست. آیا کرایه کردن خودرو با وجود شرایط ترافیکی از نظر زمانی به صرفه هست یا خیر؟
    با توجه به سفری که در پیش دارم ممنون میشم اگر سریع جوابم رو بدید
    با تشکر

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

13 + شش =